من باب بدحجابی

چند روزی از شروع طرح مبارزه با بدحجابی گذشته است. طرحی که هر چند مدت یک بار اجرا میشه و به عقیده ی عده ی زیادی، هیچ نتیجه ای نداشته و نخواهد داشت. در این پست به دلیل اهمیتی که این موضوع برام داشت، می خوام در این مورد مطلب بنویسم. در ضمن لازم می دونم از دوستان بابت اینکه کمتر می تونم اینجا رو آپدیت کنم، واقعا معذرت بخوام. کنکور و هزار درد بی درمون دیگه!

دیشب در گفتگوی ویژه ی خبری موضوع مورد بحث، مبارزه با بدحجابی بود و یک استاد دنشگاه هم میهمان تلفنی برنامه بود. این استاد دانشگاه در بین فرمایشاتش به این نکته اشاره کرد که پیامبر گرامی ما فرموده است که ما موظف به انجام واجبات خود هستیم و وظیفه ی بیان و توصیه مستحبات رو نداریم. ما باید به حداقل حجاب قانع باشیم و اعمال اینگونه فشار ها باعث بروز مشکلات بیشتری خواهد شد. بنده با همین قدر سوادم به حال این مملکت افسوس خوردم که امثال اون آدم استاد دانشگاهشه. اون آدم اصلا نفهمیده بود که موضوع مبارزه با بدحجابی یعنی چی! آیا مگر غیر این است که داشتن حجاب واجب است؟! آیا امر کردن به داشتن حجاب جز مستحبات محسوب می شود؟! وقتی یک استاد دانشگاه انقدر سطح پایین صحبت می کند دیگر چه انتظاری از افراد عادی می رود که هر روز به بهانه ی داشتن آزادی اقدامات دولت ایران رو مورد انتقاد قرار ندهند؟ وقتی یک استاد دانشگاه این جور می گوید، چرا نباید یک آدمی مثل من کورکورانه و بر اساس جو موجود یک چیزی بلغور کنم؟
فکر نکنم کسی حتی آن استاد دانشگاه شک داشته باشد که ما در یک جامعه ی اسلامی زندگی می کنیم! اصلا در یک جامعه اسلامی زندگی نمی کردیم. مسلمان که هستیم. مگر غیر این است که یک مسلمان موظف به رعایت حجاب و پوشش خویش است؟ پس چه معنی دارد با این طرح نیروی انتظامی مخالف کنیم؟ شاید اون عده روشنفکران جامعه! که طالب آزادی و دموکراسی هستند، فراموش کردند که مسلمان هستند. فراموش کردند که داشتن حداقل حجاب(پوشیده بودن مو و بدن) جز واجبات می باشد نه جز اختیارات شخصی که فردی مایل به انجام آن باشید و فرد دیگر نباشد! این روشنفکران جامعه! آیا توانایی تشخیص این موضوع را ندارند که ممالکی مانند ایالت متحده از نظر دینی و اعتقادی، زمین تا آسمان با ما تفاوت دارند؟ پس چگونه اسم خود را روشنفکر می گذارند؟ چگونه دانشگاهی می گذارند؟

اما یک بحث دیگر هم هست، و آن اینکه عده ای اعتقاد دارند ما بار ها این طرح ها را پیاده کردیم و نتیجه ای نگرفتیم، بنابراین بهتر است کمتر سخت گیری کنیم و محدودیت ایجاد کنیم، تا افراد دچار عقده نشوند و واکنش بدتری نشان ندهند.
بنده تا حد زیادی با این سخنان موافقم. این طرح ها آنجور که باید جواب نداده است. اما من علت این موضوع را می خواهم با توجه به اعتقادات مذهبی خودم، که صد درصد به آن ایمان دارم بدهم. حدیث های زیادی از ائمه ما نقل شده است در این باب که در آخر زمان در جوامع انسان دین دار بسیار کم پیدا خواهد شد و انسان دین دار، برای حفظ دین خود باید سختی های زیادی را تحمل کند. برای مثال پیامبر(ص) می فرماید:

“زمانی بر مردم فرا رسد که دین داران از تباهی در امان نمانند، مگر آنکه همچون روباهی که بچگان خود را محافظت می کند، برای حفظ و حراست از دین خود از سر کوهی به کوهی و از سوراخی به سوراخ دیگر بگریزند. گفتند: یا رسول الله، این زمان چه هنگام فرا خواهد رسید؟ فرمود: آنگاه که آدمی به روزی خود، جز با معصیت و گناه دست نتواند یافت. در چنین هنگامه است که عز و بت و گریز از ازدواج حلال و مباح می گردد. گفتند: ای پیامبر خدا، تو ما را امر فرموده ای که همسر گزینیم. فرمود: آری؛ لیکن در آن زمان و در آن گیر و دار، موجب هلاک و تباه آدمی به دست پدر و مادرها فراهم می گردد و اگر پدر و مادر نباشند، به دست زن و فرزند به فساد در خواهند افتاد و اگر وی را زن و فرزندی نباشد، خویشان و همسایگان او را از راه به در خواهند برد. پرسیدند: چگونه چنین حالتی رخ خواهد نمود؟ فرمود: به این صورت که انسان را به تنگی معیشت و فقر سرزنش و نکوهش می کنند و او را به آنچه مقدورش نیست، وامیدارند. تا آنجا که یکسره از راهش منحرف و به مهالک دچارش می سازند.”

من به عنوان یک مسلمان اعتقاد راسخ دارم که خواه ناخواه، جامعه به این سمت حرکت خواهد کرد و دلیل عدم نتیجه دادن تمام تلاش ها نیز همین موضوع است.در ضمن، شاید این طرح جواب نداده باشد، اما سوال مهم این است که برای چه افرادی جواب نداده است؟ برای افرادی که حتی اگر همه ی مردم جهان هم به واجبات دینی خود عمل کنند، آن فرد جز دسته ای خواهد بود که باز هم به ساز خودش خواهد رقصید. برای افرادی جواب نداده است که استعداد و لیاقت خوب بودن را ندارند.( نگویید همه ی انسان ها خوب هستند که خودتان هم بهتر می دانید اینگونه نیست) اما انجام این اقدامات برای خیلی از افراد جواب داده است. آن افراد هم کسانی هستند که در باطن خوب هستند و فقط عوامل بیرونی ممکن است آنها را از ایده آلشان دور کند. در یک کلام اینکه:
شاید با انجام طرح مبارزه با بدحجابی، هیچ بدحجابی با حجاب نشود، اما لااقل می توان امید داشت که باحجابی، در اثر عوامل بیرونی بی حجاب نشود و یا لااقل دیرتر بی حجاب شود.
در ضمن این موضوع را هم فراموش نکنیم که:
انسانی که از چیزی منع شود و در عین حال به آن تحریک شود، عقده ای خواهد شد. وقتی دین ما، ما را از دیدن بدن نامحرم منع کرده است و در عین حال هر روز در خیابان، چشممان به بدن خانوم ها منور میشود، این باعث عقده خواهد شد. فراموش نکنید.

مطلبی بود که حس کردم وظیفه دارم بنویسم.